به لطف خدا مىنگرند ، به جمال بىمثال او ، به انواع نعمتهاى بهشتى ، و به زيبائيهاى خيره كننده اى كه در بهشت برين است مىنگرند ، چرا كه يكى از مهمترين لذات انسانى « لذت ديد و نگاه » است . سپس مىافزايد : « هر گاه به چهره‌هاى آنها بنگرى طراوت و خرمى و نشاط نعمت را در آن مىبينى » ( * ( تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ ) * ) . اشاره به اينكه نشاط و سرور و شادى در چهره هايشان موج مىزند و نيازى به سؤال نيست ، به عكس دوزخيان كه اگر در چهره هايشان بنگرى غم و رنج و اندوه و بدبختى و بيچارگى از چهره هايشان نمايان است . « نضرة » همانگونه كه قبلا هم اشاره كرده‌ايم به معنى طراوت و نشاطى است كه در صورت صاحبان زندگى مرفه نمايان است . بعد از نعمت « تخت » و « نگاه » و « آرامش و نشاط » اشاره به نعمت ديگرى يعنى شراب بهشتيان كرده ، مىافزايد : « به آنها از شراب زلال دست نخورده سربسته مىنوشانند » ( * ( يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ ) * ) . شراب طهورى كه مانند شراب آلوده و شيطانى دنيا معصيتزا و جنون آفرين نيست ، بلكه هوش و عقل و نشاط و عشق و صفا مىآفريند . غالب مفسران « رحيق » را به معنى شراب خالص گرفته‌اند ، شرابى كه هيچگونه غش و ناخالصى و آلودگى در آن وجود ندارد ، و تعبير به « مختوم » كه در فارسى امروز به جاى آن « دربسته » و « پلمپ » شده به كار مىرود ، نيز تاكيدى بر خلوص و پاكى و دستنخوردگى آن است . علاوه بر اين استفاده از چنين ظرفها نشانه احترام خاص به ميهمان مىباشد ،